Menu & Search

Lotte over haar coming out: ‘Acceptatie door anderen is secundair’

Lotte over haar coming out: ‘Acceptatie door anderen is secundair’

Begin dit jaar deed Lotte (33) iets waar ze twintig jaar lang mee worstelde: tegenover familie, vrienden én de rest van de wereld had ze haar coming out. “Voor een groot deel van mijn omgeving veranderde er niks, voor mij veranderde er zóveel.”


De Arnhemse Lotte komt op het eerste gezicht vooral over als vrolijk, ambitieus, succesvol en open. Ze deed onder andere onderzoek naar de psychisch gevolgen bij de diagnose kanker en richtte het platform AM | Talent dat het maakt (eerder actief onder de naam ‘Ambitieuze Meisjes’) op. Inmiddels is ze werkzaam als senior communicatieadviseur bij Rutgers Kenniscentrum voor Seksualiteit en daar als projectleider onder andere verantwoordelijk voor SheDecides; een internationale vrouwenrechten beweging. “Na een jaar lang kanker leek het me wel lekker luchtig om iets met seks te gaan doen”, vertelt ze over de overstap. “Inmiddels weet ik dat de wereld van seksualiteit alles behalve luchtig is. Alleen al als ik kijk naar mezelf het afgelopen jaar, mijn coming out was niet iets luchtigs. Het is een onderdeel van jezelf dat terug blijft komen tot je helder hebt hoe het zit.”

Onderdeel van je identiteit

In 2018 krijgt Lotte een burn-out. Bij de intake besluit ze de worsteling met haar seksualiteit te benoemen bij de psycholoog. “Ook dat kan een trigger zijn voor een burnout, delen van jezelf wegdrukken. Je aanpassen aan wat anderen willen. Aan de norm”, zegt ze. “Tegen mijn psycholoog zei ik bij de intake: ergens in dit traject wil ik het hebben over mijn seksualiteit. Ik wilde het ‘in de slipstream’ meenemen. Maar seksualiteit is zo’n groot onderdeel van je identiteit, dat werd niet ‘in de slipstream’.”

Sinds de middelbare school weet Lotte dat ze ook op vrouwen valt. “Dat vond ik heel schokkend voor mezelf. In dagboeken uit die tijd, dat ik een jaar of dertien, veertien was, schrijf ik er heel uitgebreid over.” Bijna twintig jaar later leest ze de passages wel eens terug. “Nu zie ik hoe belangrijk het is dat we bij Rutgers pleiten voor een inclusievere seksuele voorlichting en dat we zelf ook seksuele diversiteit laten zien in onze voorlichtingsmaterialen. Ik schreef dingen als ‘ik denk dat ik misschien lesbisch ben, dus ik krijg vast aids’.” Ietwat beschaamd lachend: “Dat dacht ik echt! Ik groeide op in de jaren 90 waarin homoseksualiteit onbesproken bleef, ook in seksuele voorlichting. Er hing nog een enorm taboe omheen, voortgekomen uit de aids epedimie in de jaren 80.” Serieus vervolgt ze: “Ik wilde niet ‘zo’ zijn. In het dagboek zitten ook ingezonden brieven die ik uitknipte uit de Fancy die ik blijkbaar herkenbaar vond. Ik wist het toen ergens al wel, maar het was zo’n worsteling. Ik zag niemand die openlijk gay en gelukkig was. Mijn gymlerares was lesbisch en zij werd om die reden door leerlingen weggetreiterd.”

Daten in het geheim

Tijdens haar adolescentie geeft ze voor het eerst uiting aan haar interesse in vrouwen, maar heeft ze nog geen coming out. “In het diepste geheim had ik dates. Toen ik eenmaal midtwintig was raakte ik bevriend met mannen die op mannen vallen en met hen verkende ik de gayscene in Amsterdam. Ik voelde me er thuis, maar toch bleef ik gebukt gaan onder de heteronorm en probeerde ik ook te blijven daten met mannen.” Lange tijd denkt Lotte dat áls ze biseksueel was, dat ze dan een keuze heeft. “Dan kon ik ook een levenlang met een man zijn. In mijn ogen zou het dan makkelijker zijn, omdat je door iedereen geaccepteerd wordt. Ik ben een hele vrouwelijke vrouw, zelfs van lesbische vrouwen krijg ik vaak te horen dat je niet zou denken dat ik op vrouwen val. Mijn uiterlijk plaatst me eerder in het heterohokje. De drempel om uit de kast te komen was dan ook enorm hoog, ook richting mijn ouders. Ik had het gevoel dat ik tegen zoveel verwachtingen in moest gaan.”

‘Je leven kan beginnen’

Vlak voor de kerst in 2019 vertelt ze het haar ouders toch, nadat ze verliefd is geworden op een vrouwelijke collega en deze liefde wederzijds blijkt. “Ik heb hard gehuild. Al het verdriet van al die jaren worstelen, de schaamte en de angst om teleur te stellen kwam eruit. Dat ik ze moest vertellen dat ik niet aan de maatschappelijke norm kon voldoen vond ik heel erg. De reactie van mijn vader op mijn coming out was dan ook hartverwarmend. Hij zei: ‘Nou en? Je bent toch normaal! Ik ben blij voor je dat je er uit bent voor jezelf. Gefeliciteerd, nu kan het leven eindelijk beginnen.’”

Ook op social media komt ze uit de kast, op nieuwjaarsdag. “Zodat ik overal mezelf kan zijn. Een vrouw kan zoenen op straat zonder bang te zijn dat iemand die ik ken het ziet.” Sommige mensen zijn wel benieuwd ‘als wat’ Lotte uit de kast komt. “Dat was niet het doel van deze zoektocht. Het doel is dat mensen niet meer verwachten dat ik hetero ben. Dat ik het zelf niet meer verwacht”, zegt Lotte. “Dat ik niet meer ‘op zoek moet’ naar een man, dat ik uit de hokjes kan breken.”

Rolmodel zijn

Op het moment identificeert ze zichzelf als lesbisch, maar voelt ze zich ook thuis onder de Q van Queer. “Ik kan houden van iedereen, om wie ze zijn. Momenteel is dat een vrouw en ik kan me nu bijvoorbeeld minder voorstellen ooit weer met een cisgender heteroman te zijn. Maar ik heb in het verleden ook gedatet met trans mannen. En non-binaire mensen. Mijn vraagstuk is niet opgelost met een letter op de LHBTQI+ vlag, maar door innerlijke rust. Niet hetero is meer dan genoeg een bevrijding. Ik kan helemaal mezelf zijn, met wie daar dan ook bij past.”

“Ik vind het belangrijk me hierover uit te spreken”, zegt Lotte. “In mijn jeugd heb ik rolmodellen gemist die gay én gelukkig waren.” In de twintig jaar dat ze zoekende is geweest, bleek het altijd veel groter te zijn dan ze dacht. “Het is echt je eigen proces. Hoe open de omgeving ook is. Je moet dit proces met jezelf doormaken. Jezelf accepteren. De acceptatie door anderen is secundair.” Met haar verhaal hoopt ze een voorbeeld te kunnen zijn. “Kinderen en jonge meiden mogen zien dat je heel gelukkig kunt zijn als jezelf. Er worden nog steeds LHBT’ers uitgescholden, in elkaar geslagen, uitgesloten en gediscrimineerd, maar dit is er ook allemaal. Er is niets dat je beperkt. Ik ben nog steeds dezelfde, in mijn leven is niets veranderd. Er is alleen meer vrijheid.”

Beeld: Lotte Rensen door Prisca Visser Fotografie

Lees ook: Lenneke Manschot: Al help ik met mijn openheid maar één iemand

Enthousiast? Volg me ook op Instagram en Twitter.

Zelf meer schrijven? Check mijn e-book Interviewen voor Beginners op Etsy!
Samenwerken? Check ingelisedevries.nl.

Alle verhalen op dit blog schrijf ik vrijwillig. Vind je het tof om te lezen en wil je daar wat tegenover stellen? Via PayPal of een Tikkie kun je een zelf te bepalen bedrag naar mij overmaken.