Menu & Search

De periodieke paniek van de freelancer

De periodieke paniek van de freelancer

Sommige nachten schrik ik ineens wakker. Klaarwakker. Waarschijnlijk ben ik niet de enige freelancer die dit heeft. Ineens word ik bestookt door allerlei gedachten. Meestal vlak na een lange of grote klus. “De klus is bijna afgelopen. Ik kan dit helemaal niet. Straks krijg ik geen nieuwe klussen. Wat dan? Dan ga ik failliet. Of moet ik een baan zoeken. Ha, ik kan nooit een baan vinden. Ik kan dit allemaal helemaal niet, joh. Laat ik mijn maandelijkse uitgaven maar een beetje terugschroeven, dan hou ik het nog wel even uit. Straks is mijn buffer leeg? Of krijg ik een tegenvaller van de belasting? Dit komt nooit meer goed. WAAROM BEN IK OOIT GAAN FREELANCEN?!”

Eindelijk een hobby

Meestal wordt dat gevolgd door gedachten als: “Ik heb echt onwijs hard gewerkt afgelopen periode, doe eens even rustig. Misschien kun je nu eindelijk een hobby nemen. Een boek uitlezen in plaats van maandenlang het programmaboekje van Rock Am Ring tussen de pagina’s 56 en 57 te laten zitten. Een plan maken voor de toekomst. Een boek schrijven, vroeger wilde je altijd Mulischiaans werk schrijven. Je eigen website updaten. Gaan bloggen. Een plan maken om je blog succesvol te maken en dat uit te voeren. Iets nieuws leren. Weer eens muziek maken. Of tekenen. Zie? Het biedt mogelijkheden!”

Doorgaans plaats ik daarna een oproep op LinkedIn dat ik weer werk kan aannemen en kan ik een paar dagen niks doen. Helemaal niks. Zelfs geen boek lezen. Het programmaboekje hangt nog steeds tussen de twee pagina’s van Do Androids Dream Of Electric Sheep?. Overigens doe ik nooit helemaal niks, ik schrijf inmiddels alweer ruim een jaar of vier als freelancer voor Metro, zij zorgen dat ik nooit helemaal de betekenis van ‘collegialiteit’ vergeet.

Freelancepaniek om scherp te blijven

Onlangs gooide ik op Twitter dat ik met enige regelmaat deze paniek heb. Dan vraag ik me oprecht af of ik niet in loondienst moet gaan, om te beseffen dat ik de vrijheid van het freelancen fantastisch vind. Zelf mijn tijd indelen, zelf kiezen of ik pyjama of chique jurk werk (meestal dat eerste) en zelf besluiten of ik ‘s ochtends vroeg of laat in de avond werk. Of ergens daar tussenin. Zolang ik mijn werk maar doe en deadlines haal. Eigenlijk altijd is de paniek vrij snel opgelost door een nieuwe, lange of korte klus waar ik me vol op kan storten. Die ene, supertoffe klus waardoor ik compleet vergeet dat ik als 17-jarige Harry Mulisch wilde worden en maar net op tijd mijn gegevens en geld inlever bij de belastingdienst.

Hoe naar die stressmomenten ook zijn, ze horen erbij. Ik kreeg bijval van collega’s die hier ook mee worstelen en kwam tot de conclusie dat deze momenten alleen maar belangrijk zijn. Keer op keer besef ik dat altijd werk hebben niet vanzelfsprekend is, maar dat ik er wat voor moet doen. Ik leer steeds weer dat het niet alleen afwachten is, maar ook netwerken, goed werk leveren, af en toe keihard falen, vallen, opstaan, opnieuw beginnen en weer doorgaan. Het is allemaal niet zo vanzelfsprekend. Hoewel ik enorm veel geluk heb gehad in mijn carrière als freelance schrijver, heb ik er ook hard voor gewerkt. En dat levert – na de periodieke paniekmomentjes – uiteindelijk nog het meeste op. Die paniekmomentjes zijn nodig om me scherp te houden. Anders zou het pas écht misgaan.

Lees ook: Soms moet je even nee zeggen

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter. Samenwerken? Check ingelisedevries.nl.

Bijna alle verhalen op dit blog schrijf ik vrijwillig. Vind je het tof om te lezen en wil je daar wat tegenover stellen? Via PayPal kun je een zelf te bepalen bedrag naar mij overmaken.