Menu & Search

Soms moet je even nee zeggen

Soms moet je even nee zeggen

Een tijdje terug probeerde ik onder woorden te brengen waarom je af en toe best even nee mag zeggen. De belangrijkste reden? Je moet je eigen grenzen bewaken. Als je dat niet kunt, vlieg je op termijn waarschijnlijk over de kop en moet je ineens tegen alles nee zeggen. Natuurlijk is het niet erg om heel af en toe even op je tenen te lopen, maar te lang levert je alleen windeieren op.

Het valt me op dat lang niet iedereen altijd nee kan zeggen. Terwijl je soms nee moét zeggen. “Je kunt een hectisch leven alleen aan als je zorgt dat er genoeg rust is”, was de quote van Thijs Launspach die ik de vorige keer al aanhaalde. Maar het gaat niet alleen om je eigen grenzen. Niet vaak genoeg nee zeggen is ook een probleem voor de mensen in je omgeving.

Teleurstelling

Zeg je niet vaak genoeg nee, dan stel je mensen teleur. Je zegt ja tegen een opdracht waar je geen tijd voor hebt en mist daardoor deadlines voor die opdrachtgever of anderen. Niemand wordt daar beter van, ook je bankrekening niet. Niet leuk, maar eerlijkheid duurt het langst en dat is niet voor niets.

Duidelijkheid is één van de belangrijkste dingen, zeker in het werkveld. Want waarom zou ik ja zeggen tegen iets wat ik niet kan opleveren? Het levert niet alleen mij slechte reclame op, het levert de opdrachtgever vooral heel veel gedoe op. Hoe moeilijk nee zeggen ook is, het werkt wel het beste.

Zo verwacht ik ook een eerlijke ‘nee’ van iemand aan wie ik een vraag stel. Als ik een mail stuur met een persaanvraag, een interview wil regelen of een product wil recenseren, dan hoor ik liever ‘nee’ dan dat ik niks hoor en een beetje in het luchtledige blij hangen. Dat is niet mogelijk is, maakt me niet uit. Wat me wel uitmaakt is dat ik dat niet weet. Geef je me een nee, dan zal ik je echt niet proberen te overtuigen daar een ja van te maken. Zelfs als het een nee is zonder reden.

Nee accepteren

Tegelijk is de nee accepteren ook heel belangrijk. Ik krijg regelmatig vragen of ik ergens voor wil schrijven. In heel veel gevallen is een onderwerp niet relevant voor het betreffende medium, heb ik er op dat moment geen tijd voor of wil ik het gewoon niet. De laatste jaren heb ik steeds meer geleerd nee te zeggen en duidelijker te zijn. Geen misschien, gewoon een nee. Of een ‘ik stuur het door en je hoort alleen wat als het wordt opgepakt’. Kun je de tijd die je me normaal achter de broek zit, steken in andere publiciteit regelen.

Natuurlijk ben ik ook niet zonder zonden en neem ik ook wel eens teveel hooi op mijn vork, vergeet ik dingen of reageer ik niet op een vraag. Door schade en schande word ik langzaam wijs. En leer ik steeds meer nee te zeggen én te accepteren. Het werkt bevrijdend. Het zorgt er namelijk voor dat ik kan doen waar ik blij van word. Schrijven over en voor de mensen die ik tof vind. Tot mijn agenda vol zit, natuurlijk. Dan moet ik weer even nee leren zeggen.

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter. Samenwerken? Check ingelisedevries.nl.

Bijna alle verhalen op dit blog schrijf ik vrijwillig. Vind je het tof om te lezen en wil je daar wat tegenover stellen? Via PayPal kun je een zelf te bepalen bedrag naar mij overmaken.