Menu & Search

Klaas Prins: ‘Zonder grappen krijgt een onderwerp macht’

Klaas Prins: ‘Zonder grappen krijgt een onderwerp macht’

“Daar”, wijst cabaretier Klaas Prins naar Theater de Lieve Vrouw. “Daar gaat mijn voorstelling bijna in première.” Geboren en getogen in Amersfoort kan het niet anders dan dat zijn allereerste avondvullende voorstelling hier ook in première moet gaan. “Ik had bijna boven het theater gewoond, maar ik kreeg het huis net niet. Hoe tof was het geweest als we de naborrel gewoon bij mij thuis hadden kunnen doen?”

Twee jaar lang schreef Prins aan zijn eerste voorstelling. “Hij is nu bijna af, ik ben over dingen als decor en lichtplan na aan het denken. Heel gek, daar ben ik eerder nooit mee bezig geweest.” De afgelopen jaren maakte hij vooral meters op open podia voor stand up-comedy. “Iemand zag me in een theater, vond mijn optreden wel interessant en vroeg of ik een keer een avondvullende voorstelling wilde maken. Dat is natuurlijk een fucking grote eer, supervet. Dat ben ik gaan doen, toen kwam een man naar me toe die net een impresariaat zou gaan beginnen. Hij zei: ‘Als jij die show gaat maken, wil ik het wel verkopen.’” Inmiddels zijn er acht tryouts geweest en worden de laatste puntjes op de i’s gezet voor de première op 16 mei.

Er valt niet echt veel geluk te vinden in de Action.

Ben je wel gelukkig?

Maar nog niet helemaal – de titel van de voorstelling – vindt zijn oorsprong in de Action. “Ik ging erboven wonen en moest er nogal vaak zijn. Er komen daar zoveel verschillende mensen en dat fascineert me. Helemaal toen een vrouw in het gangpad out of the blue aan me vroeg: ‘Ben je wel gelukkig met hoe je erbij loopt?’ Dat moment was zo raar, ik vroeg me echt af waarom ze in de Action deze vraag stelde. Er valt niet echt veel geluk te vinden in de Action. Dat zorgde ervoor dat ik in een soort existentiële crisis belandde, midden in het gangpad van de Action.”
Klaas Prins

Iedereen die op het podium gaat staan, heeft een kronkeltje in de hersenen. Blijkbaar zoek ik toch een soort bevestiging van iemand die ik niet ken.

Reden genoeg, of misschien wel de druppel, voor de jonge cabaretier om een voorstelling te schrijven. “Ik zat op een gek punt op mijn leven, het ging heel goed maar tegelijk ook niet. Daarom was die vraag, van iemand die ik niet kende en ook niet perse hoog had zitten, ook heel pijnlijk, heel snijdend. Dat kenmerkt veel voor mij. Ik kan me snel aantrekken wat iemand vindt of zegt over mij. Dat is dan ineens mijn waarheid.” Toch is het dan enigszins vreemd dat hij wel op een podium klimt en voor publiek én recensenten speelt. “Misschien doe ik dat juist daarom wel. Toch een soort zoektocht naar valse bevestiging. Anders is er geen enkele reden daar te gaan staan. Iedereen die op het podium gaat staan, heeft een kronkeltje in de hersenen. Blijkbaar zoek ik toch een soort bevestiging van iemand die ik niet ken.”

Geen improvisatie

Het betekent niet dat Prins maar iets doet op het podium of de boel bij elkaar improviseert. “Dat mensen een kaartje voor me kopen, zorgt juist dat ik extra mijn best ga doen. Nu ik een voorstelling maak, vind ik wel dat het ergens over moet gaan. Als het alleen gaat om de grap is het alleen een flauwe mop.” In de voorstelling probeert hij de tijdgeest te vangen, vooral prestatiedrang speelt een belangrijke rol. “Maar ik probeer het wel te verstoppen, voor de kijker die daar net zin in heeft, het moet wel leuk zijn om naar te kijken. Het is veel situationele comedy, afgewisseld met heel veel liedjes. Over dingen die ik meemaak en zie. Ik heb een liedje over mijn 36 gekke exen bijvoorbeeld, en over waarom ze allemaal gek zijn. Alle exen hebben een aandoening, waarom val ik altijd op een gekke vrouw?” Het liedje schreef zichzelf bijna, vertelt hij. “Maar ik heb niet echt zoveel exen, hoor”, vult hij snel aan.
Klaas Prins

Dertigersdilemma

Dat volwassen worden is ook nog wel ‘een dingetje’. “Millennial, ik haat dat woord. Maar ik heb dus ook allemaal millennialproblemen. Misschien heb ik wel een vervroegd dertigersdilemma. Daar loop ik de hele tijd tegen aan, maar terwijl ik het mezelf hoor zeggen moet ik een beetje kotsen. Is dit wat ik de rest van mijn leven ga doen? Wat is het idee?” Van één ding is hij wel zeker in het dilemma: “Dit is wel wat ik de rest van mijn leven wil doen. Het liefst sterven in het harnas. Op het podium. Net als Tommy Cooper.”

Ik denk ook dat als je ergens zwaar aan tilt je er grappen over moet maken, en ik vind dat je overal een grap over moet kunnen maken. Als je dat niet kan dan krijgt een onderwerp teveel macht.

Zwartgallig en depressief

De Britse comedian Cooper stierf op het podium, zijn publiek dacht dat het om een grap ging. Bijna morbide. “Comedy is ook vaak heel morbide. Als je kijkt naar wat er allemaal verteld wordt is het allemaal heel zwartgallig. Ik denk dat dat voor mij ook wel geldt. Toch zijn we er met z’n allen om aan het lachen. Ik denk dat dat precies is waar het om gaat. In mij zit ook wel een depressief, pessimistisch ventje zit die dat relativeert door er een grap over te maken. Ik denk ook dat als je ergens zwaar aan tilt je er grappen over moet maken, en ik vind dat je overal een grap over moet kunnen maken. Als je dat niet kan dan krijgt een onderwerp teveel macht. Dat moet je voor zijn.”

Lees hier alle interviews van mijn hand

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter! Liever in je mailbox? Schrijf je dan hier in voor mijn maandelijkse nieuwsbrief.

Bijna alle verhalen op dit blog schrijf ik vrijwillig. Vind je het tof om te lezen en wil je daar wat tegenover stellen? Via PayPal kun je een zelf te bepalen bedrag naar mij overmaken.