Menu & Search

Dit is ‘m, de allerlaatste soundtrack van…

Dit is ‘m, de allerlaatste soundtrack van…

Ruim drie jaar geleden kreeg ik een idee voor een rubriek. Wat nou als ik mensen in de muziekindustrie vraag waar zij nou eigenlijk naar luisteren? Sommige weken vaker dan andere weken vroeg ik deze mensen naar hun favoriete muziek en ik kreeg de leukste antwoorden.

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Deze rubriek heeft voor nu zijn beste tijd gehad. En de manier waarop ik blog ook. Tijd voor verandering. Misschien is het ‘t voorjaar, misschien een verandering in opdrachtgevers, maar ik vind het tijd voor iets nieuws. Daarom heb ik met pijn in mijn hart besloten de stekker voorlopig uit deze rubriek te trekken. De rubriek waarmee ik mijn grote liefde vond.

Hocus focus

De afgelopen weken ben ik meer gaan nadenken over wat ik wil met mijn bedrijf en waar de focus op komt te liggen. Naast journalistiek werk, wil ik me meer focussen op interviews, copywriting en eindredactie. En natuurlijk interviewworkshops geven.

Die focus mag hier ook terugkomen. Toen ik begin april ineens weer zeeën van tijd had, leek het me een goed idee om elke dag te gaan bloggen. Zoals je ziet was dat weer veel te ambitieus. Het plan voor nu is elke week een mooi interview van onbekende en misschien wat bekendere mensen publiceren. Daarnaast vind ik het schrijven van columns heerlijk maar lukte dat niet, omdat ik mezelf veel teveel druk oplegde en daarom de inspiratie snel kwijt was. Tijd voor verandering dus.

Minder muziek

En muziek dan? Voor nu blijft dat hier een beetje op een laag pitje. Hoewel ik het onwijs leuk vind om te schrijven over muziek, wil ik iets meer een focus. Dat weerhoudt me er overigens niet van af en toe een stuk te schrijven over een band, concert of festival waar ik lyrisch over ben. Zolang het maar niet geforceerd voelt. En wie weet wat voor andere stukken er nog uit mijn pen vloeien, muziekgerelateerd of niet.

Goed, genoeg over mij. Laten we het hebben over mijn muzieksmaak. Daar kwam je immers voor. Want hallo, het is een schier onmogelijke taak en het zou oneerlijk zijn als ik hier onderuit kom.

De soundtrack van… Vroeger

Als klein meisje had ik een walkman met een bandje van ABBA erin. Althans, er stonden liedjes van ABBA op het bandje. Toen ik mijn zwemdiploma kreeg, kreeg ik een Best of ABBA cadeau en ik had een mooi boek van de Zweedse band. Hoewel ik nog lang niet was geboren toen ze meededen aan het Songfestival, was ik onwijs fan van de band. Nog steeds, trouwens. En van het Songfestival. Ik ga dan ook voor de klassieker, Waterloo. Al vond ik The Visitors ook een onwijs intrigerend nummer als meisje van tien.

De soundtrack van… Je jeugd

Je jeugd is nogal breed te interpreteren. Ik ga in dit geval voor mijn pubertijd. Daarin luisterde ik veel Panic! At The Disco (dat doe ik nog steeds), Fall Out Boy, Paramore en soortgelijke bands. Maar mijn rock’n’roll-vriendinnetje en ik luisterden ook veel bands die volledig bestonden uit vrouwen. Naar aanleiding van onder andere The Veronicas besloten we zelf een band te beginnen. Hier begon ook mijn kortstondige carrière als basgitarist. De basgitaar heb ik nog steeds dus wie weet pak ik het ooit nog eens op.

De soundtrack van… Een verliefdheid

Ik ben al meer dan twee jaar stikverliefd en zou niet eens meer weten welk blij liedje daar niet bij hoort. Vanaf het begin zingen we al heel vaak het refrein van Girls & Boys van Prince naar elkaar. Nou ja, met name het stuk ‘I love you baby, I love you so much. Maybe we can stay in touch’.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Panic! at the Disco is zo’n band waar ik al een jaar of vijftien naar luister. Ze weten op elk album – althans, nu is dat alleen frontman Brendon Urie nog – een andere stijl naar voren te brengen met toch altijd weer een knipoog naar zichzelf. Waarom weet ik niet, maar Trade Mistakes roept bij mij nog altijd het melancholische liefdesverdrietgevoel op. Ik kan me niet heugen dat ik destijds ontzettend veel liefdesverdriet had, misschien is het een associatie die nergens op is gebaseerd dan de sfeer in de muziek en de tekst.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Ik heb ooit een lijstje gemaakt met liedjes waardoor ik me goed voel en Elton John staat daar vrij hoog in. Inmiddels is het een enorme lijst met allerhande lievelingsliedjes van over de jaren, maar qua feelgood begin ik toch altijd weer bovenaan. Nummer drie is Elton, die de zaterdagnacht perfect vindt om te vechten. Ik kan helemaal niks met vechtend uitgaanspubliek, maar met dit nummer zeker wel.

De soundtrack van… Een roadtrip

De vakantie van familie de Vries was nooit begonnen voor we Mr. Blue Sky van ELO hadden gehoord. Die werd dus steevast gedraaid toen wij als drie kleine kinderen op de achterbank zaten op weg naar Frankrijk. Het is nog steeds een van mijn favoriete nummers aller tijden en ik kan elk drumrifje en baslijntje meedoen. Eén van de meest fantastische bands aller tijden.

De soundtrack van… Een werkdag

Als ik me niet kan focussen, moet mijn muziek zo vocaal en hysterisch mogelijk. Watercolor van Pendulum zit daar wel aardig in de buurt. Boze, harde muziek, qua ritmes en noten mag het nog wel ingewikkelder. Als ik maar even het gevoel krijg dat ik nog even door kan beuken. Letterlijk mag het dan trouwens ook snoeihard, zodat ik mezelf niet eens meer kan horen denken.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Natuurlijk kan mijn grote held niet ontbreken in dit lijstje. Al sinds ik deze rubriek doe, denk ik na over welke nummers er bij mij in zouden komen te staan. Dat Bowie met zijn Starman als laatste aan bod zou komen, was al lang duidelijk. Ik ben niet de enige, Waldo koos ook voor Starman. Als je je ooit afvraagt of iets ware liefde is, vraag hem of haar dan naar het favoriete nummer aller tijden. Dan weet je het zeker.

Waarom het mijn favoriete nummer is? In 2014 ging ik naar Londen om de tentoonstelling te zien. Toen ik in één van de ruimtes de hoek om ging, stond Bowie op een enorm scherm naar me te wijzen; ‘I had to phone someone so I picked on you’. Daar kreeg ik zo enorm veel kippenvel van. Dat moment heb ik nog zelden gehad bij een muzikant. Alleen bij Nick Cave, maar dat is weer een verhaal voor een andere keer.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter! Liever in je mailbox? Schrijf je dan hier in voor mijn maandelijkse nieuwsbrief.