Menu & Search

De Soundtrack Van… Pierre Oitmann

De Soundtrack Van… Pierre Oitmann

Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Daarom hoor ik bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Pierre Oitmann.

Mijn naam is Pierre Oitmann en ik ben al ruim tien jaar als muziekjournalist actief. Op dit moment schrijf ik vooral voor dagblad Metro en voorheen was ik werkzaam voor NPO Radio 2, NU.nl en Veronica Magazine. Een van de leukste dingen van mijn werk is dat ik artiesten mag interviewen.

Recentelijk waren dat bijvoorbeeld Mariah Carey, Mumford & Sons, Anne-Marie, The Black Eyed Peas, Editors, Broederliefde, Mike Shinoda, Scooter, Frenna en Davina Michelle. Daarnaast heb ik talloze concert- en festivalrecensies geschreven en verslag gedaan van onder meer het Eurovisie Songfestival, de EO Jongerendag, Amsterdam Dance Event en de MTV EMAs. #lovemyjob

De soundtrack van… Vroeger

Voor zover ik me kan herinneren, is er niet één bepaald liedje dat mijn ouders thuis vaak draaiden. De meeste muziek die me aan vroeger doet denken, ken ik van de televisie. Mijn eerste muzikale herinnering is een nummer dat veel ouder is dan ikzelf: Baby Love van The Supremes.

Ik leerde het kennen omdat het te horen was in een aflevering van het NCRV-programma Dit Is Disney. Er waren beelden uit verschillende Disney-tekenfilms onder deze Motown-classic gemonteerd, waaronder sleutelfragmenten uit Dumbo en The Ugly Duckling. Ik kan het liedje van Diana Ross en consorten bijna niet loskoppelen van de vertederende beelden van lieve beestjes uit animatiefilms. En het mooie is: dankzij mensen die oude videobanden en laserdiscs online hebben gezet, heb ik dit filmpje decennia na dato gewoon weer teruggevonden op YouTube!

De soundtrack van… Je jeugd

Het grootste deel van mijn jeugd bestond voor mijn gevoel uit huiswerk maken en het kijken naar videoclips. Vaak tegelijkertijd, overigens. Ik had het zoveel verder kunnen schoppen als ik meer tijd had besteed aan mijn wiskundehuiswerk dan aan de TMF Dag Top 5 en MTV Select.

Ik weet nog dat er een zomer was waarin mijn jongere broer en ik probeerden videoclipjes op te nemen van MTV. Dan moesten we wachten tot die liedjes die we leuk vonden voorbij kwamen, zorgen dat de videorecorder gereed stond en op het juiste moment op record drukken. Life sucked before YouTube, dus er stond niet veel meer op die videoband dan I Like To Move It van Reel 2 Real en No Good (Start The Dance) van The Prodigy. Vooral die laatste staat op m’n netvlies gebrand, terwijl ik van wiskunde alleen de stelling van Pythagoras heb onthouden.

De soundtrack van… Een verliefdheid

Ieder meisje heeft haar eigen wijsje en dat varieert van Another Sunny Day van Belle & Sebastian tot Low van Flo Rida featuring T-Pain.

De Carpenters-klassieker (They Long To Be) Close To You is misschien wel de ultieme lovesong, want die tekst is een liefdesverklaring van jewelste: “On the day that you were born, the angels got together and decided to create a dream come true. So they sprinkled moondust in your hair and golden starlight in your eyes of blue.” Die heb ik ooit zelfs op een mixtape voor iemand gezet en het zou ook het perfecte liedje geweest zijn als ze daadwerkelijk blond haar en blauwe ogen had.

Ter compensatie heb ik Brown Eyed Girl van Van Morrison en Greetings To The New Brunette van Billy Bragg erbij gezet. Er stond eigenlijk maar één liedje op waarvan ik wist dat zij het leuk vond: Feel van Robbie Williams. Misschien had ik beter gewoon een kaart kunnen sturen.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Zonder liefdesverdriet zou een groot deel van de mooiste liedjes die ooit geschreven zijn simpelweg niet bestaan. “A poet needs the pain”, zong Jon Bon Jovi ooit, hoewel hij al sinds de middelbare school met dezelfde partner samen is, dus wat weet hij ervan? Anderen hebben, gelukkig voor ons luisteraars, minder succes in de liefde en weten dat prachtig te verwoorden. Zo is het heerlijk om te zwelgen in zelfmedelijden met Monday Morning 5:19 van Rialto, I Miss You van Harold Melvin & The Blue Notes of Can’t Smile Without You van Barry Manilow.

De hopeloosheid die Amanda Marshall zo treffend bezingt in het wonderschone Beautiful Goodbye gaat door merg en been. Die wervelstorm aan emoties van Amanda Marshall staat dan weer volledig haaks op het onderkoelde No Ordinary Morning van Chicane, waarin de vraag die gastvocaliste Tracy Ackerman stelt als een dolk door je ziel snijdt: “Is there no light in your heart for me?”

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Ik zou vrijwel ieder nummer van de Get Psyched Mix van Barney Stinson uit How I Met Your Mother hieronder kunnen plaatsen, want wie wordt er nu niet intens vrolijk van galmende stadionrock uit de jaren ’80? Als ik mijn eigen Get Psyched Mix zou samenstellen, zou ik er ook nummers van na 1989 op zetten, zoals U Sure Do van Strike of het lekker platte Bailar van Deorro met Elvis Crespo.

Eentje die eveneens niet zou ontbreken, is The Middle van Jimmy Eat World. De makkelijk meezingbare ‘het komt wel goed’-boodschap gekoppeld aan het vlotte slagwerk en de gierende gitaren geven gewoon een heerlijke energy-boost. Het is een blikje Red Bull in een drie minuten durend punkrocknummer. Het is zo intens en zo superblij dat Barney Stinsons meteen zijn airguitar tevoorschijn zou halen.

Lees ook: Dit zijn mijn favorieten van Eurosonic 2019

De soundtrack van… Een roadtrip

Iedere reis heeft zijn eigen soundtrack en die bestaat gewoonlijk aan een waslijst aan liedjes, waarvan een aantal me specifiek bij zijn gebleven. Bij Getting Away With It van Electronic herinner ik me een nachtelijke rit van Vilnius naar Riga in een stokoude sovjetbus met een kleurrijk gezelschap aan medepassagiers, die op de meest willekeurige locaties leken in- en uit te stappen.

Motorcycle Emptiness van Manic Street Preachers doet me denken aan een stevige fietstocht op de verlaten binnenwegen van het snikhete Lanzarote, waarbij ik een kleine speaker aan mijn stuur bevestigd had. Bij Little Pink Houses van John Mellencamp denk ik aan een treinrit van New York naar een natuurpark, ook al heeft de trein de eindbestemming niet bereikt en ben ik in precies zo’n dorpje uitgestapt als Mellencamp bezingt.

Tijdens de meest recente roadtrip door Zuid-Frankrijk hoorde ik vooral veel Franstalige afrotrap op de radio. Toch, geen liedje roept bij mij het ultieme roadtripgevoel op zoals Into The Great Wide Open van Tom Petty & The Heartbreakers dat doet, dus die staat dan ook bijna altijd wel op de playlist als ik op reis ga.

De soundtrack van… Een werkdag

Mijn werkdag bestaat voor een groot deel uit het beluisteren van muziek, of het nu gaat om een festival- of concertbezoek of ter voorbereiding is van een interview met een artiest. Als ik stukjes tik, doe ik dat meestal vanuit huis en laten Fifth Harmony en Ty Dolla $ign daar nou toevallig een track over gemaakt hebben: Work From Home. Tot op heden heb ik geen van de Fifth Hamony-leden nog kunnen interviewen, al heb ik ze wel een keer voorbij zien paraderen op de rode loper van de MTV Awards in Milaan, naast artiesten als Ariana Grande en Macklemore. Wie kijkt naar de video van Work From Home ziet dat Camila Cabello en haar vriendinnen (net als ikzelf) niet bepaald ervaren klussers zijn: ze hebben een geheel eigen interpretatie van een muurtje schuren en hun kleding is echt niet geschikt om te doe-het-zelven. Safety first, ladies!

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Dat is natuurlijk een onmogelijk te beantwoorden vraag, want door eentje als favoriet te bestempelen, zeg je eigenlijk dat alle andere muziek minder is dan dat ene liedje. Maar er is er niet één die echt alles in zich heeft wat ik mooi vind. Dat kan ook niet. Zelfs binnen één genre of van één artiest vind ik het nog tamelijk lastig om er eentje uit te kiezen.

Bruce Springsteen is de artiest die de meeste van mijn favoriete liedjes allertijden heeft gemaakt, maar ook daar is de keuze schier onmogelijk. Op een druilerige herfstdag ga ik voor Toughter Than The Rest, op een lome zomeravond voor Racing In The Street en diep in de nacht klinkt er niks zo mooi als zijn Meeting Across The River. Maar vandaag ga ik voor Hungry Heart.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter! Liever in je mailbox? Schrijf je dan hier in voor mijn maandelijkse nieuwsbrief.

Bijna alle verhalen op dit blog schrijf ik vrijwillig. Vind je het tof om te lezen en wil je daar wat tegenover stellen? Via PayPal kun je een zelf te bepalen bedrag naar mij overmaken. I

Verhalen die betaald tot stand zijn gekomen, linken altijd door naar de originele opdrachtgever.