Menu & Search

De Soundtrack Van… Chris Moorman

De Soundtrack Van… Chris Moorman

Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Om de week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Chris Moorman.

Ik ben Chris, verantwoordelijk voor de marketing, communicatie en productie bij de Popronde, muziekprogrammeur bij FestiValderAa en hoofd marketing en communicatie bij Welcome to The Village. En dat is allemaal heel erg leuk!

De soundtrack van… Vroeger

Oei, dit is een moeilijke, ik ben opgegroeid in het café-restaurant van m’n ouders, en daar stond dus altijd muziek op, eerst cd’s, later een playlist van een fancy digitaal systeem. Dat wisselde dus altijd af. Het nummer wat me als eerste te binnen schiet is Sylvia’s Mother van Dr. Hook, dat altijd werd aangevraagd door een stamgast, Anjou. Een nette man, altijd keurig in pak, die bij het horen van dit nummer altijd dromerig, mijmerend voor zich uit zat te kijken. Heb hem helaas nooit gevraagd wat het liedje voor hem betekende, maar dat het betekenis voor hem had was duidelijk.

De soundtrack van… Je jeugd

Dit zijn er zoooveel, dat ik kies voor de eerste die ik me kan herinneren: Mockingbird Hill, ik denk de versie van Roots Syndicate (ja dat heb ik net opgezocht…) Ik weet nog dat dit liedje op stond bij m’n opa en oma, die vroeger in hetzelfde huis als ons gezin woonden, en dat m’n broertje en ik stonden te dansen en playbacken op tafel. Als er iets was, als ik verdrietig of boos was ging ik altijd naar m’n opa, m’n grote held. Helaas is hij in 2010 overleden. In fijne jeugdherinneringen is hij vaak een groot onderdeel, zo ook bij deze.

Ik zal een jaar of 5, 6 geweest zijn denk ik. Er schijnen beelden van te zijn, ergens…

De soundtrack van… Een verliefdheid

Iedere liefde heeft haar eigen liedje, haar eigen band, haar eigen genre, van Beef’s ‘Late night sessions’ tot roadtrippen met Mumford and Sons en Jet, Alanis Morissette en Band of Horses. Bij Lies is het eerste liedje waar ik aan moet denken Where the Wild Roses Grow, van Nick Cave en Kylie Minogue, for her name was Eliza Day.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Bij m’n eerste heartbreak was dat Silverchair, eigenlijk alles van Neon Ballroom, waar Miss you love een logische titel is voor iemand met een gebroken hart. Net als de uitgesponnen ‘And i need you now, somehow’ ‘s uit Ana’s Song trouwens. Bij m’n tweede heartbreak was het eerste nummer dat ik opzette de MTV Unplugged versie van Pearl Jam’s Black, waar Eddie aan het einde zo intens zingt ‘I know someday you’ll have a beautiful life, I know you’ll be a star, in somebody else’s sky, but why, why, why can’t it be mine’. Hartverscheurend…

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Confession: Ik houd eigenlijk niet van vrolijke muziek… Maar als ik zou moeten zeggen van welke muziek ik altijd vrolijk wordt, waar ik altijd op kan dansen, dan zijn dat zeker weten de poppunkbangers van Blink 182, Sum41, (de oude) Greenday, Fall out Boy, Panic! at The Disco etc. etc. etc. Jeugdsentiment of guilty pleasure, whatever, ‘t blijven kneiters van hits!

De soundtrack van… Een roadtrip

Dit ligt heel erg aan m’n bui, dat kan gaan van vage elektronica tot country, tot harde gitaren… Afgelopen zomer was ik als tourmanager van Waltzburg mee naar Sziget, in de bus toen werd veel Kevin Morby gedraaid, daar reed ik wel erg fijn op.

En ik moet in deze een shoutout doen naar Johan Derksen, hoewel ik de man zelf, en zijn ideeen over eigenlijk alles verschrikkelijk vind, heeft ‘ie een erg goed muziekprogramma op Radio Drenthe. Iedere maandag rijd ik van het Welcome to The Village kantoor in Leeuwarden naar mijn ouders in Nieuw-Amsterdam met zijn ‘Muziek voor volwassenen’ (die titel alleen al..) op de radio, waarin hij de beste blues, country en americana draait, van vroeger en nu, van bekend tot obscuur. En dan, met de ondergaande zon door het Drents-Friesche Wold rijden… dat is schitterend!

De soundtrack van… Een werkdag

Ik ben nogal snel getriggerd door woorden, door teksten, dus m’n werksoundtrack moet iets zijn zonder tekst. Drone, ambient elektronica vind ik vaak lekker, neo-klassiek werkt ook vrij goed. Als ik lange stukken moet schrijven zet ik vaak de discografie van J’lectroniq, een goede vriend van me, op, heerlijke laidback elektronica die goed werkt om je af te sluiten.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Don’t Think Twice, It’s All Right van Bob Dylan. Het mooiste liefdesliedje dat geen liefdesliedje is ooit gemaakt. Ik heb de titel als soort van levensmotto geadopteerd, en vereeuwigd op m’n arm. Voor mij betekent ‘t: niet teveel nadenken, maar doen. Want je kunt alleen maar spijt krijgen van de dingen die je hebt gedaan, niet van de dingen die je hebt laten gaan.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter! Liever in je mailbox? Schrijf je dan hier in voor mijn maandelijkse nieuwsbrief.