Menu & Search

De Soundtrack Van… Jip Klompenhouwer

De Soundtrack Van… Jip Klompenhouwer

Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Iedere week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Jip Klompenhouwer.

Dit is Jip Klompenhouwer

Mijn naam is Jip, ik ben 26 jaar oud en schrijf filmscripts. Ik richt mij vooral op Engelstalige speelfilms, maar werk ook regelmatig met Nederlandse filmmakers samen aan korte en lange films. Hiernaast werk ik als ‘storyliner’ (een soort scene- en verhaalbedenker) voor de Nederlandse soap Goede Tijden, Slechte Tijden van EndemolShine Nederland.

Oh, en ik heb een voorliefde voor bijvoeglijk naamwoorden waar menig mens onpasselijk van wordt.

De soundtrack van… Vroeger

Ik herinner me erg veel verschillende nummers van vroeger, uiteenlopend van Rammstein’s Mutter en What Do I Have to Do van Stabbing Westward tot Even Flow van Pearl Jam en Shine on You Crazy Diamond van Pink Floyd. Allen afkomstig uit de koker van mijn vader, die als radio-dj werkte toen ik klein was.

Van mijn moeder herinner ik me vooral dat ze gek was van de soundtrack van The Color Purple en om één of andere reden heb ik altijd gedacht dat ze fan was van Alanis Morissette.

Maar als ik één nummer moet kiezen, dan is het Stinkfist van Tool. We draaiden dit altijd in de auto, minstens drie keer, zodat we verzekerd waren van een schorre stem en stijve nekspieren.

De soundtrack van… Je jeugd

Will Smith, Wild Wild West. Geen twijfel mogelijk. Vanaf de allereerste keer dat ik de videoclip zag, was ik om. Vuur, spektakel, een mechanische spin, Stevie Wonder achter de piano in een saloon, en zeg nou eerlijk: er is nooit meer een cowboy zó bad-ass geweest als de Fresh Prince.

Het was het eerste singletje dat ik kocht (vijf gulden, bij de Free Record Shop in Den Bosch) en er circuleert in mijn familie een tien minuten durende home video van een achtjarige Jip die z’n best doet om net zo bad-ass te zijn als Will Smith en Sisqo. Erop stil zitten lukt me nog altijd niet.

De soundtrack van… Een verliefdheid

A Prayer for Me in Silence van Flogging Molly. Het is een klein, oprecht, puur en ongedwongen liefdesliedje dat met zijn tekst alles weet te zeggen waar het in de liefde voor mij om gaat. Ik zou het hele liedje willen quoten, maar met name de zin ‘We’ll be broke but never broken, let us laugh until we cry’ raakt me elke keer weer. Het is dan ook voorgoed het nummer van mij en mijn vriendin.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Ik had vroeger een enorme soft spot voor ontzettend zoete R&B (nog steeds wel, eigenlijk…). Jazeker, ik bezit elk origineel exemplaar van Ushers’ werk tot aan de deluxe uitvoering van Confessions. Ik denk niet dat ik dat ooit zo schaamteloos heb opgeschreven…

Hoe dan ook, de eerste keer dat ik écht liefdesverdriet had, was op mijn dertiende en zat ik in de eerste klas van de middelbare school. Het liedje waar ik mijn hart op uitstortte, was hetzelfde nummer waarop ik haar enkele maanden daarvoor verkering had gevraagd (terwijl we aan het schuifelen waren…man, man, man, wat een pubertragiek): Mario, Let Me Love You.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

WILL SMITH WILD WILD WEST. SCROLL NAAR BOVEN EN DOE DE SISQO MET ME!

Een eeuwige feelgood voor mij is Casanova, Baby! van The Gaslight Anthem. Het is de zomer in drie minuten. Potdomme, wat een lekkere plaat.

De soundtrack van… Een roadtrip

Punk werkt altijd goed op een roadtrip. Van Things Change van Less Than Jake tot Walking Disaster van Sum 41 en 21st Century Digital Boy van Bad Religion. Mijn vriendin en ik houden zelfs een heuse roadtriplijst bij op Spotify (zoek ons op: Jip & Anne Roadtrip 2018, beter wordt het niet).

Maar als ik écht eerlijk ben, ben ik een enorme sucker voor country. Bij dit nummer van Townes van Zandt krijg ik direct de kriebels om de horizon tegemoet te scheuren.

De soundtrack van… Een werkdag

Áls ik al muziek luister tijdens het schrijven, is het instrumentale muziek. En dan bij voorkeur muziek die me in de emotionele sfeer van het te schrijven verhaal brengt, wat me snel bij filmmuziek brengt. Ryuichi Sakamoto, This Will Destroy You (eigenlijk geen filmmuziek), Howard Shore, Nicholas Britell, Jóhann Jóhannson, Carter Burwell en Jonny Greenwood.

Maar de absolute heer en meester blijft toch wel Gustavo Santaolalla, en dan met name het prachtige The Wings van Brokeback Mountain. De scene waar het stuk bij hoort is één van de mooiste eindes in filmgeschiedenis en het nummer raakt je minstens net zo hard.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Pfoe.
Mag ik er ook drie kiezen? Ik beloof dat ze erg van elkaar verschillen.
Ja?
Top.

Te beginnen met Lose Yourself van Eminem. Dit was het nummer dat mij aanzette tot het maken van muziek, een zoektocht die me uiteindelijk bij film bracht. De kracht, de rauwheid, de ambitie en de passie druipen van het nummer. Simpelweg één van de beste (hiphop) nummers ooit geschreven.

Wat ook altijd een speciaal plekje in mijn hart blijft hebben, is Breaking the Habit van Linkin Park. In tijden dat het minder met me ging, hielp met name dit nummer me er bovenop. Chester Bennington is één van de beste zangers die we in lange tijd gehad hebben en ik heb wel een traan gelaten op dit nummer toen hij zelfmoord pleegde.

Maar als ultieme favoriet kies ik toch het nummer ‘Basket’ van de zwáár onderschatte Canadees Dan Mangan. Misschien wel de mooiste tekst en het puurst gezongen van alles wat ik ken. Over oud worden, het soms niet meer snappen en jezelf afvragen hoe het plots zo snel gegaan is. Omdat ik denk dat te weinig mensen dit nummer kennen, hierbij de video mét tekst.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter!