Menu & Search

De Soundtrack Van… Nick Muller

De Soundtrack Van… Nick Muller

Wat mijn eigen muzieksmaak is, weet ik natuurlijk wel. En die van mijn vrienden ook. Maar ik ben ook best benieuwd waar andere mensen luisteren! Iedere week hoor ik daarom bekende en minder bekende (muziek)mensen uit over wat zíj nou eigenlijk luisteren. Deze week is dat Nick Muller.

Wie is Nick Muller

Nick Muller (26) studeert Nederlandse Taal en Cultuur aan de UvA. Daarvoor studeerde hij af als journalist. Sinds 2012 schrijft hij interviews, reportages en artikelen voor onder meer HP/De Tijd en Playboy. In 2015 stelde hij de poëziebloemlezing Gedichten die mannen aan het huilen maken samen. In 2017 publiceerde hij samen met Aisha Scheuer een twitterbloemlezing: Dit Is Waarom Mensen Op Twitter Zitten – Nederland in 500 en enige tweets.

De soundtrack van… Vroeger

Ik ben opgegroeid op een boerderij in de Achterhoek. Mijn buurman, die zo’n vijfhonderd meter verderop woont, is de voorman van een dialectband: Boh Foi Toch. Zijn cassettebandjes (en later cd’s) werden thuis letterlijk stuk gedraaid. En nog steeds.

Het mooiste nummer dat ze hebben öpgenomen is Hanna. Het is geschreven door de oud-gitarist van Normaal: Ferdi Joly. Het lied vertelt over een jongen die heimelijk verliefd is op een meisje, Hanna, maar omdat hij zo verlegen is dat niet tegen haar durft te zeggen. Nota bene: dat meisje is mijn moeder.

De soundtrack van… Je jeugd

De honderden teksten die Willem Wilmink schreef voor Sesamstraat en Het Klokhuis en die door Harry Bannink op muziek werden gezet vormen tezamen de soundtrack van mijn jeugd. Het is onmogelijk om daar een keuze uit te maken. Ik kies voor Dood zijn duurt zo lang, een van de mooiste liedjes die ze hebben geschreven.

De soundtrack van… Een verliefdheid

Het mooiste liefdesliedje dat ooit is geschreven is zonder twijfel I Want You van Bob Dylan. Het verhaalt over een verrotte wereld (“The drunken politician leaps / Upon the street where mothers weep”) waarin een niet nader genoemde protagonist verliefd wordt op een meisje. Dylan verzucht: “I want you / I want you / I want you so bad.” De boodschap van dit nummer: de wereld is verrot, maar zolang er nog zoiets moois als liefde is, is het hier zo verrot nog niet.

De soundtrack van… Liefdesverdriet

Dat weet ik niet. Ik heb wel een lied dat mij altijd de tranen naar de ogen jaagt. Het is het nummer Dem milners tern van Zupfgeigenhansel. Waarom ik dit nummer zo onbedaarlijk mooi vind weet ik niet. Er zit een vals soort weemoed in dat me doet verlangen naar een vroeger dat ik nooit heb gekend. De titel luidt in het Duits trouwens: Die Tränen des Müllers. Dat kan met een achternaam als de mijne geen toeval zijn.

De soundtrack van… Het ultieme goede gevoel

Wat een geluk hebben we toch: het beste concert ooit gegeven (The Rolling Stones in het Beacon Theatre in New York) is vastgelegd door een van de beste regisseurs die we hebben: Martin Scorsese. Ik heb de registratie (Shine a light) inmiddels wel honderd keer gezien. Het is een aaneenrijging van hoogtepunten. Ik ken elke seconde uit mijn hoofd. De band is in bloedvorm. Ik ken geen betere versies van Shattered, Loving Cup (met Jack White) en Satisfaction.

Het absolute hoogtepunt is wat mij betreft de uitvoering van She was hot. Mick Jagger fopt de tijd: hier staat niet een man van midden zestig, maar van midden twintig op het podium. Het zijn de beste 4 minuten en 34 seconden uit de muziekgeschiedenis die ik ken.

De soundtrack van… Een roadtrip

Ik luister nooit naar muziek als ik aan het reizen ben – ik lees meestal. Daarom wil ik graag een lied óver een roadtrip noemen. Het is van Maarten van Roozendaal. Geen enkele gelegenheid laat ik onbenut om zijn naam te noemen. Zijn liedjes worden veel te weinig gedraaid, terwijl hij zulke mooie nummers heeft geschreven. Kerstmis in april is een van de mooiste liedjes over een scheiding. (Bijna net zo mooi als Kusje van Herman van Veen.)

Maaltijd is een ontzettend geestig lied over een ongemakkelijk familiediner. (“Tjonge, moet je nou toch eens kijken, dat lijken wel garnalen! Nou, zegt mijn moeder, dat zíjn ook garnalen.”)

Christoffel is mijn favoriet. Het is losjes gebaseerd op het gedicht Waiting van Raymond Carver. Het lied neemt ons mee op een roadtrip door ons vlakke land. De laatste coupletten zijn te mooi om niet te citeren:
Nu we zijn er bijna
Geloof me nou maar
Straks zie jij de vrouw
met de zon in het haar
Daar in de verte
Daar achter die schuur
Met dat ingestort dak
En die tekst op de muur

Daar gaan we heen
En dan over de dijk
Waar de grijsaard zijn rust zoekt
onder de eik
Waar bomen vol fruit
En de struiken vol blad
Waar alles gewoon
zijn beloop heeft gehad

Daar staat het huis
En in de deuropening
Staat de enige vrouw
Die zeggen mag
Ik hou van jou

De soundtrack van… Een werkdag

Als ik aan het werk ben moet het stil zijn. Ik luister wel naar muziek als ik aan het schrijven ben, maar dan las ik even een pauze in en ga ik er even voor zitten. Het liefst luister ik de laatste tijd naar de zoetgevooisde stem van Gregory Page. Zijn nieuwste album So it goes (2017) bevat eigenlijk alle thematiek die ik hiervoor al heb genoemd. Dead and gone gaat over de vergankelijkheid. Dusty Road gaat over een road trip door de Verenigde Staten.

Vergelijk deze coupletten eens met die van Christoffel van Maarten van Roozendaal:
The whole damn day
And I’ve dreamt about Texas
With it’s big blue sky
And I’d like to see Nashville
Where country music died
Where I am now is in my car alone

You’re wondering now where I am
I’m wondering why I’m here again
Because I miss you but know this is the end
Dusty road, pedal on the floor
Hank on the radio singing,
“I Won’t Be Home No More”

Nee, het zijn geen vrolijke liedjes, maar somber zou ik ze ook niet willen noemen. Het is weer die weemoed die mij zo fijn in de oren klinkt. Mijn persoonlijke favoriet van dit album is On My Own Way met daarin het prachtige zinnetje: ‘You’re not a drop in the ocean / you are the whole sea.’ Dat is trouwens weer vrij naar ene bekende quote van Rumi: ‘You are not a drop in the ocean. You are the entire ocean in a drop.’ En zo staan we allemaal op de schouders van onze voorouders.

En tot slot: je favoriete nummer aller tijden?

Mijn favoriete nummer aller tijden? Dat is moeilijk kiezen. Ik heb elke dag een andere favoriet. Vandaag is dat September van het Mark Guiliana Jazz Quartet. Misschien heeft u nog nooit van ze gehoord, maar als ik zeg dat zij meespelen op het laatste album van David Bowie dan gaan er misschien wat belletjes rinkelen.

September is een van de mooiste instrumentale nummers die ik ken. Het heeft net als Blackstar iets van afscheid in zich – zoals september ook altijd iets van afscheid in zich heeft. En wat is het toch lekker om te treuren om wat voorbij is. “Melancholy is the happiness of being sad”, schreef Victor Hugo al.

Lees hier de rest van de soundtracks!

Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter!