Menu & Search

Dit is mijn muzikale en veel te ambitieuze Lowlands-schema

Dit is mijn muzikale en veel te ambitieuze Lowlands-schema

Zoveel acts zag ik zelden op Lowlands

De afgelopen vijf jaar heb ik een veel festivals gezien. De eerste drie jaar als pers, waardoor ik het Lowlands-terrein over rende en soms met 70 kilometer in de benen terugkwam. En natuurlijk van elke dag een verslag schreef.

Sinds twee festivalseizoenen ben ik meestal als bezoeker. En daar word ik laks van. Ik hoef band X niet persé te zien, dus ik pak het daarop aansluitende Y wel. Waarna je lekker bier zit te drinken en ‘m alsnog vergeet en je aan het eind van het festival amper wat hebt gezien.

Lees ook: De Soundtrack Van…

Dus komende Lowlands heb ik mezelf een doel gesteld. Een paar hele toffe bands zien. Gelukkig is de keuze enorm, het blijkt nog knap lastig om een goed schema te maken. Maar hier issie, het grote Ingelise op Lowlands-schema. Op Instagram kun je zien of het me een beetje lukt te genieten van deze fantastische artiesten. Ik zal een poging doen mijn stories goed bij te houden. Maar dat kan zo maar eens anders lopen…

Vrijdag

Het festival trapt af met niemand minder dan De La Soul, dus ik ook. Dit jaar is De La Soul de hiphop-klassieker die de Alpha op z’n kop zet. Om kwart voor twee openen ze het festival op de Alpha.

Vanaf drie uur is het bijna non-stop feest in de X-Ray, beginnende met Amyl & The Snifflers. Nou ja, feest, met de punkrock van deze band uit Melbourne is het meer tijd om dingen te slopen. In de moshpit trouwens, laat de tent maar heel. Om half zeven moet YONAKA namelijk nog. Ik sprak de band op Eurosonic en ze kunnen zichzelf niet echt definiëren. Het zit ergens tussen elektronische rock met wat hiphop-achtige invloeden erin verweven.

Om tien over half tien speelt CHRISTEENE uit Texas. Hele leipe muziek met een volgens mij net zo leipe act. Had waarschijnlijk heel goed in Helga’s House of Pain gepast. Wie meer zin heeft in een vrolijke, dansbare band, moet om tien uur in de Lima zijn. Hele dansbare muziek uit Peru waar je blij van wordt,

Zaterdag

De zaterdag is een lastige dag. Veel acts die ik wil zien, staan lijnrecht tegenover elkaar. Of vlak naast elkaar. Mocht je op tijd wakker zijn, vergeet dan niet om Jacob Banks mee te pakken in de Bravo. Wel heel vroeg voor festivalbegrippen: om kwart voor één staat de soulzanger je (soms ietwat zwaarmoedig maar meestal gewoon prachtig) wakker te zingen.

Zorg daarna voor goed eten en de nodige biertjes: je zult een goede bodem nodig hebben voor Gogol Bordello, wederom in de Bravo. Een klassiekertje op Lowlands en bij deze balkanrockers sta je niet stil. Doe daarna ook niet de moeite om je oordoppen uit te doen en op te bergen, maar vertrek linea recta naar de India voor Ho99o9 om vijf voor vijf. Ik kan het niet echt in een hokje stoppen, maar het is fijn en hard.

Dan wordt het pas echt ingewikkeld. Nile Rodgers & Chic staan in de Bravo om half zeven, tegenover David August in de Heineken om zeven uur. Op zo’n moment weet je ineens waarom je het hele jaar zo hard hebt gesport: je moet conditie opbouwen om een groot gedeelte van awesome concerten op Lowlands te zien. Blijf na David August gerust uitpuffen voor de vrolijke gitaren van Miles Kane.

Zondag

Op zondag speelt één van mijn favoriete live-artiesten: Rag’n’Bone Man. Ik zag de man en band drie keer eerder live en drie keer was het fantastisch. Daar tel ik om kwart voor vier in de Alpha graag nog een vierde keer bij op. Daarna wordt het wel haasten naar de Bravo, waar Patti Smith om half vijf het podium betreed. Ook deze vrouw zag ik al eerder, de legende doet het nog altijd fantastisch.

Om kwart voor zes verandert de Alpha in een soort Iers voelende punkrockpub met de Dropkick Murphys, het zijn overigens gewoon Amerikanen. Ik zag ze nog nooit live, maar ik vertrouw erop dat ze er een feestje van maken. Het is wel een lastige keuze tussen deze Ierse rockers en de muzikaal totaal tegenovergestelde Ezra Furman. Hij doet eerder denken aan Scizzor Sisters met een roots in Californië in de jaren 60. Soms klinkt hij blij, soms vol wrok en dat laat hij in de Lima horen.

Het lukt me nooit om in één keer goed te zeggen, maar King Gizzard & The Lizzard Wizzard speelt om kwart voor negen in de Bravo. En ja, op momenten is deze Australische rockband net zo psychedelisch als de naam doet vermoeden. Ze spelen een uurtje, als je op tijd vertrekt kun je nog net een mooi plekje bemachtigen bij de Alpha-afsluiter: Kendrick Lamar. Die behoeft geen uitleg, vermoed ik zo.

Het beeld dat ik bij dit blog gebruikte, werd op Lowlands 2016 geschoten door niemand minder dan Jelmer Visser.


Enthousiast? Volg me ook op Facebook, Instagram en Twitter!