Menu & Search

Hoe voor het eerst eten bestellen gaat.

Hoe voor het eerst eten bestellen gaat.

Het was de avond voor ons tentamen. Jasmijn wilde blijven slapen. Dan konden we nog samen leren, dan versliepen we ons minder snel en dan hoefde Jasmijn niet zo belachelijk vroeg om vanuit Brabant naar Utrecht te komen.

Zo geschiedde het dus dat Jasmijn om half acht voor de deur stond. Ze was moe, maar ze had energiedrinken gehaald. Niet veel later stuiterde ze dus van de bank af. We giechelden, twitterden en hadden plezier. Tot we ineens honger kregen. Ik had nog niet gegeten, en Jasmijn had gedunched, haar avondeten was om vier uur al geweest. Dus besloten we dat we wilden eten. De dichtstbijzijnde snackbar die misschien nog open zou zijn is minstens tien minuten lopen. Dan maar bestellen.

Tot maandag had ik dus nog nooit eten besteld. Jasmijn durfde het niet via internet, dus ik moest maar bellen. Met haar iPhone in haar handen zat ik op de bank. Ik wil namelijk heel graag een iPhone, dus ik grijp iedere kans aan er één in mijn handen te hebben. Jasmijn las het nummer voor en ik belde. Het duurde even. “Hallo, met Michel.” hoorde ik aan de andere kant van de lijn. “Hallo? Met Ingelise de Vries.” Ik ben nog van de oude stempel. Ik moest van mijn ouders altijd opnemen met “Met Ingelise de Vries.” Dus dat deed ik nu ook. “Kan ik eten bij jou bestellen?” Michel klonk namelijk als één of andere lapzwans die niet aan bezorging deed. “Ja. Dat kan.” Mijn ogen twinkelden en Jasmijn lachte me uit omdat ik zo blij keek. “Oke. We willen graag twee frietjes met mayonaise. Of eeh, niet twee frietjes, maar twee porties friet.” Straks kwam de bezorgjongen met slechts twee frietjes, dat moesten we niet hebben. “En een frikadel en een eh…” Ik keek Jasmijn aan. “Jasmijn, wat wil jij?” Ze schreeuwde bijna dat ze een kaassoufflé wilde. Zonder pindasaus. “En een kaassoufflé. En dat was het.” Het bleef even stil. “Je zit nog niet aan het bezorgbedrag.” “JASMIJN! WE ZITTEN NOG NIET AAN HET BEZORGBEDRAG!” Het was compleet onzinnig dat ik schreeuwde, Jasmijn zat immers naast me. Ze had het menu voor zich. “Doe maar kipvingers erbij.” “Doe maar kipvingers erbij.” herhaalde ik. Het was goed zo.

Ze zouden er met een kwartiertje zijn. Jasmijn en ik besloten de tijd te doden met Benelux Next Topmodel. Ik snap nog steeds niet wat mensen daar leuk aan vinden. Maar dat geheel terzijde. We keken en oordeelden. Het programma is immers een vleeskeuring. Af en toe stak ik mijn hoofd uit het raam om te kijken of de knul van de bezorgingdienst er al was met ons eten. Na een kwartier werd er op de deur geklopt. Mijn huisgenoot. “Hebben jullie eten besteld?” Jasmijn sprong op. “Ja!” riepen we in koor. Ik stapte naar buiten. Al mijn huisgenoten, alle veertien stonden in de gang om het mysterie van de bezorgingdienst op te lossen. Jasmijn en ik huppelden de gang door, op weg naar de bezorgingknul. We betaalden, namen ons eten aan, en gingen in alle rust terug naar mijn kamer. Ons eten verorberen. Had ik toch even voor het eerst in mijn leven eten besteld. Voor alles is een eerste keer. Van leren is die avond overigens nooit meer wat gekomen.

3 Comments

  1. 9 jaar ago

    Oude stempel, oude stempel? Dat val heus mee! Ik neem ook altijd op of reageer met: “Met (…)”. Dat is nog steeds volkomen normaal hoor!

  2. 9 jaar ago

    Ik neem eigenlijk alleen de huistelefoon op met mijn hele naam. Mijn mobiel meestal gewoon alleen met voornaam omdat daar alleen vrienden of soms mijn ma naar toe belt.
    Maar ik heb eigenlijk ook nog nooit eten besteld…

  3. 9 jaar ago

    Leuk stukje! Maar betekent dit dat je dan ook nog nooit een pizza hebt besteld? Wauw.