Menu & Search

De actrice van spoor vier.

De actrice van spoor vier.

Ze stond op spoort vier. Blond. Een poppetje om te zien. Het was jammer dat haar haren zo gekunsteld in een bolletje wol op haar hoofd zaten. Maar je zag dat ze haar uiterste best had gedaan. Haar make up was piekfijn. Niet teveel, niet te weinig. Ze stond in een lang gewaad. De bovenkant was zwart en de rokken waren rood. Ze miste het hele principe van chique door een gebreid vest over de jurk aan te trekken. Ondanks dat kon je zien dat ze voor de spiegel had gestaan en had gedacht: ja, dit is het.

Amsterdam Amstel. Ze stond te wachten op de trein naar Utrecht. Paniekerig praatte ze aan de telefoon met iemand. Misschien was het haar impresario, of misschien haar beste vriendin, of gewoon haar moeder. “Wat? Heeft ze dat gedaan? In dezelfde aflevering als ik? We zitten dus samen in een aflevering? Oh. Mijn. God.” In het Nederlands. Dat hoor ik bijna nooit iemand zo zeggen. Meisjes van dat kaliber gebruiken die woorden meestal in het engels. Ik gebruik die woorden liever niet. Dan voel ik me ordinair, zeker als het in het engels gezegd wordt. Maar zij zei het. Constant. Ze baalde ergens enorm van. Ze was actrice, dat was inmiddels duidelijk. En een medeactrice in spe had haar iets gedaan. Daardoor was ze een beetje in paniek.

Wisselgesprek. Ze moest deze even nemen, “liefje”, want ze probeerde hem al de hele avond te bereiken. Dat liefje vaak sarcastisch is wist ze niet. Ze bleef het maar zeggen. Ze vertelde dat ze “pas om zes uur thuis was en toen nog moest opmaken” en dat ze “wel een half uur moest wachten op de trein naar Utrecht omdat die bijna nooit ging.” Dat laatste was natuurlijk helemaal niet waar, de NS doet een proef met elk kwartier treinen van Amsterdam naar Eindhoven. Dat is via Amsterdam Amstel en Utrecht. Maar ze was in paniek en moest toch wat zeggen. Dat de anderen “maar alvast moesten gaan zitten”. Want “acht uur zou ze nóóit redden!” Ik neig een beetje naar twee uitroeptekens om de zin kracht bij te zetten, maar daar was het meisje te theatraal voor. Het was pas kwart over zes, dus acht uur bij de Stadsschouwburg zou ze makkelijk redden. Filmfestival. Ze was een filmfestivalganger. In jurk. En hakken. En bolletje wol als kapsel. En theatrale gebaren.

De trein kwam eraan, en de gesprekken van het meisje waren gevoerd. “Moet je naar de Stadsschouwburg?” vroeg ik zonder gene. Ik had haar tenslotte tien minuten lang staan afluisteren. “Oh, ja!” zei ze, met dezelfde theatrale gebaren die ze al de hele tijd op spoor vier gebruikte. Maar iets maakte het oké. Iets maakte het dat ik me niet kapot ergerde aan het meisje. “Bus drie. Of elf. Wel even aan de buschauffeur vragen als je met de drie gaat, anders zit je wel erg lang in de bus.”  Ze bedankte me op de uitbundige theatrale manier die ze zich eigen had gemaakt, en we stapten de trein in. Ik had mijn goede daad gedaan. En ik had haar niet eens de verkeerde kant op gestuurd.

5 Comments

  1. 9 jaar ago

    Ik heb je blogpost weer met plezier gelezen. Maar, journaliste in spé, de NS-proef houdt toch echt in dat er om de 10 minuten een trein vertrekt. 😉

  2. […] This post was mentioned on Twitter by Ingelise de Vries, Ingelise de Vries. Ingelise de Vries said: De actrice van spoort vier.: Ze stond op spoort vier. Blond. Een poppetje om te zien. Het was jammer dat haar hare… http://bit.ly/dmhFQC […]

  3. 9 jaar ago

    Lieve Ingelise, we zijn volgens je linklijstje dan wel vrienden maar ik wil je ergens op wijzen: waarom typ je steeds spoort vier? Bedoel je niet spoor vier?

  4. 9 jaar ago

    Lekkere schrijfstijl. Mooi verhaal.

  5. 9 jaar ago

    Heb jij je goede daad ook weer verricht.