Menu & Search

Shiny happy covers.

Shiny happy covers.

Ik moet eraan toegeven. Ieder mens heeft zijn zwaktes. Ik ben een mens. Met zwaktes. Buiten het feit dat ik niet kan leven zonder Twitter, nou ja, zonder laptop, heb ik er meer. Geen zorgen, ik ga niet betogen over het tuig waar ik mee te maken krijg als het om daten gaat, en ook niet over foute, onbereikbare mannen waar ik verliefd op word. Niemand is geïnteresseerd in mijn stalkpogingen jegens Jan Smit, lijkt mij zo.

Nee, het ligt allemaal vrij simpel. Mijn obsessieve neigingen, mijn zwakte. Datgene waar ik geen nee tegen kan zeggen. De glimmende covers van al die tijdschriften in de supermarkt. Ze staren me aan. Altijd weer. Iedere keer roepen ze me. Ik weet niet of het de glimmende glossy covers zijn, of de geur van het papier. Misschien de vrolijke kleurtjes. Of de vrouwen op de voorkant die mijn ideaalbeeld zouden zijn. Tenslotte wil ik dolgraag Hilary Duff worden als ik later groot ben. Ze roepen, nee schreeuwen naar me. “Neem me, neem me! Doe het! Alsjeblieft!” Iedere keer loop ik er dan even naar toe. Aai ik over de gladde voorkanten. En gooi ik uiteindelijk een veel te duur reclameblaadje in mijn mandje. Hij zal eindigen op de grote stapel bladen die uiteindelijk alleen gelezen wordt door logees.

Maar, ik ben erachter. De blaadjes zijn niet meer dan veel te dure reclamefolders. Verpakt in een leesbaar lettertype en een mooie opmaak. Wij als visueel ingestelde generatie willen foto’s zien. Picca’s. Wij willen kleurtjes. Wij willen geen tekst meer. Althans, geen hoogstaande literaire of informatieve tekst. We willen seks, drugs en rock ‘n roll. Verhalen over vreselijke ziektes en verkrachtingen. Een beetje leedvermaak zeg maar. Zodat we ‘met die persoon mee kunnen voelen’. Wij willen verhalen over vreemdgaan, over seks. Literaire porno. Daarnaast willen we weten wat de trends van de catwalk zijn, zodat we naar de H&M kunnen en de winkel zodanig te ruïneren zodat we er weer over kunnen klagen. We willen roddels over ‘celebs’ en lelijke foto’s zodat we het idee krijgen dat ze normale mensen zijn. Dit geldt overigens alleen voor vrouwen.

Het wordt tijd dat ik overstap op andere tijdschriften. Misschien moet ik de Elle verruilen voor de Quote. De Glamour voor de Elsevier. De Cosmopolitain voor de Trouw. De Grazia voor de nrc.next. Of niet. Ik ben tenslotte een vrouw. Ik heb schijnbaar behoefte aan hersenloos leesvoer.

4 Comments

  1. 10 jaar ago

    Toch ben je aan de andere kant ook een journaliste, die dat toch wel zou moeten doen.

  2. 10 jaar ago

    Tsjah… ik probeer er ook altijd maar van af te blijven. Want als ik er één heb aangeraakt, dan komt het niet gauw meer goed. 😉

  3. 10 jaar ago

    Schaar het onder het kopje ‘Marktonderzoek’; dan voel je je vast beter.

    Dat is tenminste wat ik mezelf wijs maak wanneer ik met bladerblaadjes als de JFK of Men’s Health (GADVERDAMME) bij de kassamevrouw aanklop.

  4. 10 jaar ago

    De glamour en dat soort bladen koop ik expres nooit. Die lees ik toch niet. De Yes daarentegen vind ik wel erg leuk en lees ik helemaal uit.