Menu & Search

Preventieve angst.

Preventieve angst.

Je hebt zo’n typische namiddag c.q. vooravond. Zo een avond waar de zon, die felle avondzon je diep in de ogen schijnt. Dat was het nu ook. De felle namiddag c.q. vooravondzon scheen mij diep in mijn ogen. Ooit heeft men daar een briljante remedie op gevonden. Nee, niet het uitknopje op de zon maar de zonnebril.

Alsmede om mijn vermoeide ogen te bedekken, zette ik die typische namiddag c.q. vooravond mijn zonnebril op. Ik zal het plaatje even schetsen. Zonnebril in wayfarer model, dikke sjaal tegen het herfstaanvoelende briesje, grote tassen, typisch, typisch. In de hoop de bus te halen liep ik, inclusief zonnebril de straat uit. Niet heel anders dan ik normaal doe. Angstig kijkend of de bus niet stiekem voorbij rijdt zonder dat ik er inzit.

Het leek dus allemaal te gaan zoals het altijd gaat. Zoals het hoort. Ik houd niet van verandering enzo. Ik keek vooruit, ik kijk altijd vooruit. Ineens zag ik iets wat ik nog nooit had gezien in mijn ouderlijke vinexwijk. Ik tuurde nog eens. Het was een politieauto. Hij reed mijn kant op. Moedwillig stapte ik door. De wereld draaide steeds een beetje langzamer naarmate de politieauto dichterbij kwam. Iedere stap die ik zette werd zwaarder. Klonk harder wanneer mijn schoen de stoeptegels raakte. In slowmotion draaide ik mijn hoofd richting de politieauto. Ik volgde het voertuig en keek uit pure nieuwsgierigheid naar binnen. De politiemannen, het waren twee mannen keken terug. Met gefronste wenkbrauwen keken ze in mijn met zonnebril bedekte ogen. Het duurde lang. Ze bleven me aankijken. Schuldbewust keek ik weg.

Doodsbenauwd was het moment. Eng. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Het kon niet anders dat de bus nu langs zou rijden, gewoon, om me nog meer van mijn a propos te brengen. Wat deed ik verkeerd? Ik liep zonder licht, maar het was nog niet donker. Ik liep links, maar het was een stoep. Wat was het? Ik ben een OM-pleaser. Een blauw-op-straat-vriend. Ik wil niets met die enge geüniformeerde mannen te maken hebben. Was het omdat ik een zonnebril ophad? Kon ik nu preventief gearresteerd worden? Was ik verdacht vanwege mijn drie tassen? Ik had tenslotte een mobiele telefoon en wat plastic flesjes bij me, al kom ik niet uit Jemen. Ik wist het niet meer. In de war liep ik door. Naar de bushalte. In de hoop dat ze me niet zouden achtervolgen. De wereld ging langzaam weer een beetje sneller draaien. De tijd werd weer normaal. Bij de bushalte haalde ik opgelucht adem. Ik was niet preventief gearresteerd. Ik plofte neer op het bankje, gerustgesteld en wel. En toen kwam de politie weer langsrijden.

4 Comments

  1. […] This post was mentioned on Twitter by Ingelise de Vries, Ingelise de Vries. Ingelise de Vries said: Preventieve angst.: http://wp.me/psxC7-NU […]

  2. 10 jaar ago

    Haha leuk geschreven! Ik raak ook altijd in paniek als ik een politieagent zie

  3. 10 jaar ago

    Leuk geschreven 🙂

  4. 10 jaar ago

    Leuk geschreven. Ik heb zoiets altijd als er een politieagent achter me rijdt als ik fiets ofzo. Zo van… wat doe ik fout?! Terwijl ze daar gewoon toevallig rijden.