Menu & Search

Van Utrecht naar Parijs (13)

Van Utrecht naar Parijs (13)

Klik hier voor de andere delen.

Het begon inmiddels te schemeren, en na vier uur in Lille was het genoeg. Jorik belde Mariëlle op. “Mariëlle, we zitten vast in Lille.” Mariëlle vroeg of er geen mogelijkheid was tot treinen. Ondertussen priegelde Ingelise wat met den automaat die niet op haar vingers wilde reageren. Jorik probeerde Mariëlle zo ver te krijgen het duo op te halen voor het te donker was en de laatste trein was vertrokken. “Hoeveel kost de trein?” vroeg Mariëlle aan de andere kant van de lijn. “€87,- voor twee kaartjes.” mompelde Ingelise ietwat geshockeerd. “ Zevenentachtig euro, hoor ik net.” Mariëlle zei dat ze nog wat moesten proberen, aangezien Lille nog zo’n tweehonderd kilometer was. Jorik hing op. “Er zit niets anders op dan treinen.” Ze gingen naar het loket, om zeker te weten dat het goed zou gaan met het kaartje. Het personeel was vriendelijk. De enige trein die nog naar Parijs zou gaan was de TGV van negen over tien. Het duo kocht een kaartje, en zocht een warme plek om het laatste uur door te komen.

De wachtkamer zat vol typisch wachtende mensen. En nog een gek oud mannetje die iedereen krantjes uitdeelde. Zelf las hij ook alle krantjes, van voor naar achter. “Kijk.” Jorik wees naar de muur achter Ingelise. “Kun je jezelf meten.” Dat liet Ingelise zich geen twee keer zeggen. “Ik trek er anderhalve centimeter van mijn schoenen af, oké?” Jorik vond het allemaal prima. “Yes!” schreeuwde Ingelise door de wachtkamer. “Eén zesenzeventig, ha! Ik wist het! Zie je wel dat ik het altijd goed invul!” Jorik keek verbaasd, maar vroeg verder geen uitleg. “Zullen we een spelletje doen?” stelde hij voor. Ingelise wilde pesten. Jorik niet, maar alle andere spelletjes die ze konden verzinnen moesten met drie of meer personen. Het wachten duurde korter dan verwachten. Zo’n twintig minuten voor de trein zou vertrekken stond hij klaar op het perron. Jorik en Ingelise zochten hun plaats, en vleide zich neer in de stoelen. Jorik pakte zijn iPod. “Het is niet zo sociaal, maar… Vind je het erg?” Integendeel, en Ingelise pakte ook haar iPod. Slapen zou er niet van komen, dus ze besloot ouderwets te gaan patiencen, al dan wel digitaal. Naast haar zakte Jorik steeds verder weg. Hij had precies een uur en drieëntwintig minuten om te gaan slapen. Af en toe schrok hij wakker. Ingelise luisterde naar gitaarmuziek van Nederlandse bodem, en was trots dat Nederland zoiets voort kon brengen. Er ging niets boven Nederland. Goede muziek, een treinstelsel dat werkte, een betaalbaar treinstelsel zelfs. Ze rekende terug dat dit ongeveer een ritje Rotterdam – Groningen was, en dat dat zonder korting net zo duur was. Ze was al minder boos op de TGV.

Arras raasde na een korte stop weer voorbij, en Paris Nord kwam in zicht. Jorik en Ingelise converseerden wat. De Franse jongen schuin tegenover het duo keek ze aan. In het Engels vroeg hij of ze uit Nederland kwamen. De twee bevestigden dat. “Echt?” hij kreeg pretlichtjes in zijn ogen. “Ik ga volgend jaar naar Nederland. Voor een jaar. Naar Utrecht.” Nu was het de beurt van Jorik en Ingelise om verbaasd te zijn. “Utrecht? Daar komen wij vandaan!” Er volgde nog een kort gesprekje in het Engels. In gebrekkig Nederlands nam hij afscheid. “Tot… Ziens?” “Ja.” zei Ingelise. “Kom ons opzoeken als je in Utrecht bent!” Dat zou hij doen. Jorik en Ingelise stapten ook uit. “Jorik…” Ze keken elkaar aan. “We zijn in Parijs!”

0 Comments