Menu & Search

Over dingen die onder je schoen plakken enzo.

Over dingen die onder je schoen plakken enzo.

“Nice & relaxed attitude” was de dresscode. Dus, bereid om een hele avond te dansen op salsamuziek stond ik op mijn ballerina’s voor de grote deur van de Monza. Voor die deuren stonden ook twee grote mannen met petten en warme jassen. Leonie, precies vijf dagen jonger en 11,5 centimeter kleiner dan ik zwaaide vrolijk met de vrijkaartjes en haar blonde haren. Ze liep naar de deur. Ik daarentegen werd aangehouden door de meest chagrijnige uitsmijter van de twee. ‘Heb je ID bij je?!’ vroeg hij, en hij maakte zich steeds groter. ‘Uiteraard.’ antwoordde ik beleefd, zoals ik altijd van mijn moeder geleerd heb. Ik zocht het pasje met mijn geboortedatum erop, en de man leek gepikeerd dat ik sterke drankgerechtigd ben.

Niet veel later stonden Leonie en ik in de Monza. We hingen onze jassen op. Jurkjes. Pumps. Overal. Geen panty’s. Geen leggings. Alleen maar zomerjurkjes en pumps. Ik heb uiteraard niks tegen pumps, maar je moet ze op de juiste gelegenheid dragen. Niet op Latin Lovers, en al helemaal niet op toelatingstoetsen voor Journalistiek. Nadat we onze jas initialen hadden gegeven besloot Leonie dat ze heel nodig naar de WC moest. Ik was er content mee, en zo begaven we ons naar de wc’s. Jurkjes. Pumps. Mannen met gladde kapsels. Getuite lipjes, van zowel mannen als vrouwen. Toiletten. Vijftig cent. Op het interieur na vond ik de Monza nu al stom. De toiletten waren ondanks de vijftig cent niet de meest hygiënische toiletten waar ik ooit was geweest, en zodoende kreeg ik ook een harde stoot tegen mijn schouder toen ik het nauwe trapje af wilde lopen. Ik keek achterom, en daar stond Leonie panische bewegingen te maken naar mijn schoen. Wc-papier. Met veel moeite en alle charme waarvan ik me wel eens afvraag of ik het heb probeerde ik het papiertje te verliezen.

Het lukte. Leonie en ik besloten te genieten van een drankje op het balkon. Naast het interieur keurden we ook het publiek. De stoeipoes, de ordinaire moeder, de wanhopige jongen, de bal, de DJ, de ‘alto’, de slettebakken, de populaire meisjes, de populaire jongens, de uitsmijters in vrije tijd, de loverboys, de pooiers themselves, hun prostituees, alles wat een naam had was aanwezig. We vroegen ons daarna af waarom er mensen waren die tien keiharde euro’s voor het feestje hadden betaald. Ik had de kaartjes in mijn handen gedrukt gekregen, en het enige wat me tot nu toe aanstond was het interieur en de muziek. Inmiddels was het zaaltje wat enerzijds groter, anderzijds kleiner leek dan ik dacht volgelopen. Leonie, mijn persoonlijke energievoorraad, en ik besloten dus mee te dansen, daarom hadden wij immers geen hakken aan. Terwijl ik van de brandtrap die inmiddels als gewone trap diende af probeerde te komen, vroeg ik me af hoe de naaldhakken niet tussen alle gaatjes vast bleven zitten.

We dansten. De hele avond lang. Ik vroeg me talloze dingen af tijdens dat dansen. Waarom ik niet meer ongegeneerd mannen kon versieren. Ondanks het feit dat er alleen maar jongens aanwezig leken te zijn. Waarom de enige man, de DJ met het blokjesshirt zich verschool achter zijn draaitafel. Waarom mijn energiepeil zodanig gezakt was dat ik nodig aan de koffie of de redbull moest. Waarom ik vroeger op één biertje óf drie cola los kon gaan, en nu niet los kon zonder allebei. Waarom er constant kauwgom onder mijn schoen plakte. Waarom ik steeds danste met een ijstheeflesje als de vervelende pooier weer even uit het zicht was. Waarom het gros van de meisjes om me heen zodanig bezopen was dat het niet meer kon lopen. Wat daar leuk aan was. Waarom ik me ineens zo oud voelde. Waarom ik niet gewoon meer zestien, naïef, onbezonnen, onbesuisd en een ongegeneerde sjansgans was. Tijdens het uitgaan dan.

1 Comment

  1. 10 jaar ago

    Ik vraag me af waarom ik mezelf zo enorm herken in jou verhaal. Waarschijnlijk omdat ik (o.a. de Monza) hetzelfde ervaar als jij. Nice stukje!