Menu & Search

Je bent Frans en je wilt wat.

Je bent Frans en je wilt wat.

Zoals altijd rende ik de stationstrappen op in de hoop de bus niet te missen. Ik stak mijn hoofd naar voren om te zien of mijn bus al met zijn deuren open, of dicht, al rijdend, op me stond te wachten. Niet dat als mijn hoofd naar voren stak ik daar eerder zou zijn, maar toch. De bus stond er. Ik rende nog een beetje harder, voor zover dat ging op mijn gehakte cowboylaarzen waar ik al veel te lang op had gestaan. De automatische schuifdeuren gingen open en tot mijn verbazing stond bus vier naar Kattenbroek op de plaats van mijn bus. Ik besloot er toch heen te lopen om te voorkomen dat ik een half uur zou moeten wachten. Ik zette nog eenmaal de pas erin.

De buschauffeur stak twee vingers naar me op. Laat mijn bus nou net bus twee naar Nieuwland zijn. Vlak voor me rende een man. ‘Bus vier? Bent u bus vier?’ vroeg hij. ‘Nee.’ Zei de buschauffeur. Nonchalant hing hij met zijn armen over het stuur. Zijn kapsel had wel wat weg van een dagbaardje, evenals zijn gezichtsbeharing. ‘Ik ben bus twee, ik ga naar Nieuwland.’ Vol trots zei ik dan ook dat ik naar Nieuwland moest. De buschauffeur was midden dertig, had een vrolijke uitstraling en een ringetje in zijn linkeroor. Als ik ook midden dertig was geweest, of misschien eind twintig en hij het ringetje niet had gehad, had ik misschien een subtiele poging tot flirten gedaan. Maar goed, ik ben nog maar een lief klein meisje, dus ik legde gewoon mijn roze strippenkaart voor. Ik vertelde hem nog net niet dat roze mijn lievelingskleur is.

Toen ik zo’n twee minuten in de bus zat en er nog drie mensen waren ingestapt, begon de bus te rijden. De oranje letters voorop de bus vertelden nog steeds dat dit bus vier was. Naar Kattenbroek. Bij de stoplichten vlak voor de halte ‘Stadhuis’ kwam een bus met ‘999 Geen dienst’ ons tegemoet. Een man in een fluorescerend jasje wuifde naar de buschauffeur in mijn bus. Het was weer zo ver, we moesten alweer van bus wisselen omdat de bus kapot was. Alsof dat iets nieuws was, de afgelopen weken ben ik al drie keer van bus gewisseld. We stopte bij ‘Stadhuis’ en een grote menigte mensen wilde naar Kattenbroek. De buschauffeur riep tegen de mensen dat hij naar Nieuwland ging, en dus dropen de mensen weer af. ‘U mag allemaal overstappen in de bus achter ons.’ Zei de beste man. En zo geschiedde het. Wij stapten over en de nieuwe mensen stapten in.

Met al die nieuwe mensen stapte er op een nors oud mannetje in. Hij had de snor, pet en het temperament van een fransman. ‘Cordon bleu, je dois en Skothorstûh.’ Hoorde ik de man denken. Hij ging in de voorste stoel zitten, met uitzicht op de buschauffeur. Zo kon hij de buschauffeur erop wijzen als hij iets fout deed. En dat deed hij na de Kwekersweg. De bus ging, in tegenstelling tot bus vier naar links. De fransman van eind zestig wees naar links en riep iets als ‘Omlet du fromage, u gaat de verkeerdûh kant opûh’. De buschauffeur riep zonder om te kijken dat hij bus twee was en naar Nieuwland ging. Het mannetje werd norser en riep dat hij naar ‘Skothorstûh’ moest. De buschauffeur deed een paar vergeefse pogingen om de man te vertellen dat hij verkeerd zat, reed door en stopte bij de Elly Takmastraat. Hij draaide zich om, vouwde zijn handen en steunde op zijn deurtje. ‘IK HET U TOCH VETELT DAT IK NAAR NIEUWLAAND GING?’ schreeuwde de buschauffeur tegen de dove fransman. ‘AS U HIER UITSTAAPT KEN U NÂH DE BUSHALTE DAAR LOPE EN BUS VIER PAKKE.’ Probeerde de buschauffeur. De dove fransman werd alleen maar norser en wuifde als een echte fransman dat hij maar door moest rijden.

De buschauffeur reed door terwijl de dove fransman ons aankeek met een blik die zei ‘Camembert fermier, ik sta dans mon rechtûh, non?’ Ik stopte snel mijn oordopjes in mijn oren en deed alsof ik de conversatie had gemist. Na een paar minuten stond de man temperamentvol op, en riep dat hij eruit moest. ‘Au bain marie, je dois descendre! Maintemant!’ De buschauffeur stopte en liet de man eruit. Boos liep de fransman weg. De buschauffeur keek opgelucht. De fransman daarentegen zou waarschijnlijk de hele avond blijven mokken. ‘Jus de pomme, j’arrangé un déménagement en Angleterre. Les chauffeur des autobus Hollandaise! Vin de table!’

2 Comments

  1. 10 jaar ago

    Dit stukje is bijvoorbaat al fantastisch. “Omlet du fromage, u gaat de verkeerdûh kant opûh” Ik lig krom.

  2. 10 jaar ago

    whahahah heel leuk geschreven!