Menu & Search

Het leed dat printen heet.

Het leed dat printen heet.

Deze blog werd eerder gepost op HUmedia.

Het is weer hommeles op de HU. Nu het internet eindelijk weer een beetje wil meewerken, al dan wel op een slakkengangetje, hebben ze weer wat anders bedacht. De printers. Ergens krijg ik het vermoeden dat het allemaal om een complot gaat. Ik bedoel, ze zijn voor de grap een nieuwe opleiding begonnen, kregen er 300 studenten extra bij, en vervolgens is het gebouw overvol. Wanneer al die arme, hardwerkende studenten hun werk niet op tijd inleveren, moeten ze weg, en voila, daar is je ruimte weer!

Een crime dus, die printers. Vier van de zes printers zijn stuk. Nadat ik een computer wist te bemachtigen, was het ein-de-lijk tijd om te printen. Normaal gesproken zit ik twee halve dagen en een hele dag op school, maar afgelopen week zat ik vijf hele dagen op school. Om te printen dus. En toen was het ineens vrijdag, en begon de tijd te dringen. Tijd om te printen. De mediatheek zat weer overvol, en ook de rij voor de printers was lang. Ik stond wat voor me uit te staren toen het meisje dat aan het printen was ineens hysterisch riep: ‘Het beeld is zwart!!’ De printer was stuk. De leerlingen onderling smoesden wat over printer 1S130A. Dat zou natuurlijk voor een enorme rij in het kleine hok zorgen. Maar dat was niet de reden van de rij.

Twee meisjes waren aan het printen in 1S130A. Ze waren veel te goed gekleed om iets van printers te weten. Uggs, minnetonka’s, gekleurde poncho’s en stralend blonde haren. Beide. Je weet het wel. Al met al was het wel een schattig tafereeltje om te zien. Ware het niet dat er een rij van ‘wel honderd mensen’ achter ze stond. Aldus het meisje met de poncho. De meisjes studeerden geen C-opleiding. Dat kon niet. Want communiceren, dat konden ze niet. Ze stonden steeds te bellen, gebruikten woorden als ‘Yes’, ‘Top!’, ‘Okay!’ en ‘Bye!’ Spontaan kreeg ik weer allemaal flashbacks naar de middelbare school, waar printers het ook nooit deden. Ze bleven maar heen en weer bellen. ‘Stuur nou de voorkant!’ ‘Neee, niet de aanleiding, de voorkant!’ Ik vroeg me af wat de aanleiding was, maar het meisje bleek gewoon een wat kleinere vocabulaire te hebben dan de meeste van ons. Inleiding en aanleiding waren in haar wereld hetzelfde.

Mensen liepen af en aan, en ik bleef rustig staan. Ik moest printen. Ik suggereerde dat één van de meisjes naar boven zou lopen om de andere twee meisjes te vertellen dat ze alleen de voorkant moesten sturen. Dat wilden ze niet. Hysterisch riep ze dat we allemáál moesten printen en dat het allemaal aan de prínter lag. Niet aan haar vriendinnetje. Dat het meisje zo simpel was wekte zowel medelijden als frustratie op. Het was ook zo zielig als één van de meisjes alleen beneden zou staan. Nou ja, ik zit al twee dagen alleen op school om te printen. En niemand die mij komt vergezellen.

Eindelijk zagen de meisjes in dat er misschien toch een keer iemand anders voor mocht. In shifts mochten we dus even printen. Of het nou aan mij lag of niet, mijn documenten kwamen er in één keer goed uit. Misschien ben ik niet goed genoeg gekleed om het niet te snappen.

1 Comment

  1. 10 jaar ago

    Tof einde van je stuk. En printers/computers op scholen sucken gewoon. Bij mij op de uni is er ook altijd wel wat (of meerdere dingen) kapot.